پايي که جا ماند

نويسنده: سيد ناصر حسيني پور

سوره مهر

متن تقريظ مقام معظم رهبري:

«تاکنون هيچ کتابي نخوانده و هيچ سخني نشنيده‌ام که صحنه‌هاي اسارت مردان ما در چنگال نامردمانِ بعثي عراق را، آن چنان که در اين کتاب است به تصوير کشيده باشد. اين يک روايتِ استثنائي از حوادث تکان‌دهنده‌اي است که از سويي صبر و پايداري و عظمت روحي جوانمردانِ ما را، و از سويي ديگر پسَتي و خباثت و قساوت نظاميان و گماشتگان صدام را، جزء به جزء و کلمه به کلمه در برابر چشم و دل خواننده مي‌گذارد و او را مبهوت مي‌کند. احساس خواننده، از يک سو: شگفتي و تحسين و احساس عزت است، و از سوي ديگر: غم و خشم و نفرت. 2/ 6/91»

معرفي کتاب:

آنچه از کتاب «پايي که جا ماند» بر مي‌آيد روايت صادقانه‌ سيدناصر حسيني‌پور است که هيچ ادعايي در نويسندگي ندارد. از رفقا شنيدم که به شوخي از سيد ناصر پرسيده‌اند چرا شهيد نشده است و او رندانه جواب داده بود: چون به دو چيز دل بسته بودم؛ يکي دوربين ديده‌بانيم و ديگري يادداشت‌هاي روزانه‌ام. اين کتاب هشتصد صفحه‌اي خاطرات روزانه يک اسير قطع عضو ايراني است. اين کتاب مقاومتِ صد و نوزده شهيد را در يک محاصره و جنگ تمام‌عيار در جزيره مجنون نشان مي‌دهد. اين کتاب در حقيقت تصويري است از سرگذشت نامه يک نيروي اطلاعات و عمليات که لو رفته است و گوشه اي از سرگذشت‌نامه اسراي مجروح ايراني است در زندان‌هاي مخفي عراق و در بيمارستان الرشيد بغداد. در فصل‌هاي پاياني کتاب زندگي اسراي مفقودالاثر ايراني را در اردوگاه‌هاي تکريت به تصوير مي‌کشد و شمه‌اي از مظلوميت اسراي مفقودالاثر را نشان مي‌دهد، در اردوگاهي که وقتي بچه‌ها از ستوان قحطان، معاون اردوگاه شانزده تکريت، مي‌پرسيدند: «سيدي! ما کي آزاد مي‌شويم؟ » و ستوان قحطان مي‌گفت: «هر وقت ديديد مردي حامله شد، شما هم آزاد مي‌شويد. » يعني شما هيچ وقت آزاد نمي‌شويد چون مردان باردار نمي‌شوند.

انتهای پیام/