رهنماي طريق

نويسنده: محمدعلي جاودان

مطيع‎

متن تقريظ مقام معظم رهبري:

«بخش عمده‌اي از کتاب مطالعه شد، مطالب سودمند بسياري در آن هست که براي جوانان دانستن آن ها لازم يا راه‌گشا است. خداوند به همه‌ آنان توفيق دهد و مؤلف محترم را محفوظ بدارد بمنّه و کرمه.»

معرفي کتاب:

اينکه انسان بداند به چه علّت خلق شده و خود را از اين سردرگمي و بلاتکليفي نجات بدهد و به خدا نزديک‌تر شود چه ثمري دارد؟

اگر آدم بداند براي چه خلق شده، حتماً سعادتمند خواهد شد. قرآن مي‌فرمايد: ما جنّ و انس را براي بندگي کردن خلق کرده‌ايم. در آيه دو انحصار وجود دارد. انحصار اوّل اين است که در عبادت فقط خدا را عبادت کنيد و انحصار دوم اين است که هيچ کاري جز بندگي نکنيد.

اوّلاً، فقط خدا را بندگي کنيد و ثانياً، جز بندگي کاري نکنيد و فقط بندگي کنيد؛ بنابراين ما هر کار ديگري کنيم خلاف هدف خلقت است. امّا مقصود اين سخن آن نيست که نخوريد و نياشاميد و نخوابيد و همه‌اش نماز بخوانيد. بلکه مقصود اين است که همه‌ي کارهايتان رنگ عبوديت بگيرد و براي خدا باشد و قصد قربت داشته باشيد. اگر اين را بفهميم و آن‌طور که بايد عمل کنيم، خلقت ما به هدف خودش رسيده است.

چرا عدّه‌اي از انسانها در آفريقا و بعضي از کشورهاي جهان از گرسنگي ميميرند. مگر خدا رزق آنها را نيز مقدّر نفرموده است. مگر قرار نيست که روزي انسان به سمتش بيايد و او براي کسب رزق حرص نورزد؟

مرگ هر کس به شکل خاصّي است. کساني از راه مرض قلبي و سکته جان مي‌سپارند و کساني از طريق سرطان و کساني گرفتار سيل و رانش زمين مي‌شوند و کساني زلزله و کساني به يک جنگ گرفتار مي‌شوند. در تمام اين مرگ‌ها سنّ شخص ممکن است کم باشد يا زياد و ممکن است کساني از گرسنگي از دنيا بروند. اين يک مسئله. مسئله‌ي دوم اينکه شخص بايد براي رزق و روزي خود تلاش کند. اگر تلاش لازم را نکند، مسئول عواقب آن خواهد بود و از نظر دنيا گرفتاري خواهد يافت.

انتهای پیام/